AYIN MAKALESİ


Hak Dostlarından Hikmetler Ebû’l-Hasan Harakānî (r.aleyh)-1

Ebû’l-Hasan Harakānî Hazretleri buyurur:
“Türkistan’dan Şam’a kadar olan sahada bir din kardeşimin par­mağına batan diken, benim parmağıma batmıştır; birinin ayağına çarpan taş, benim ayağımı acıtmıştır. Bir kalpte hüzün varsa, o kalp benim kalbimdir.”1
[Bu ifâdeler; İslâm’daki kardeşlik hukûkunun, kâmil ruhlarda nasıl idrâk edildiğine dâir, müşahhas bir misaldir. Yine bu ifâdeler, şahsî menfaat hesaplarının ve dünyevî endişelerin dar hudutlarını aşarak, kendini ümmetin saâdet ve selâmetine vakfeden fedâkâr mü’minle­rin gönül ufkunu sergilemektedir. Kendi varlık ve benliğinden geçerek, Allah ve Rasûlü’nde fâ­nî olan sâlih kulların hâlet-i rûhiyesini dile getirmektedir. Yine bu ifâdeler;
“Mü’min kardeşinin der­diyle dertlenmeyen biz­den değildir.”2 hadîs-i şerîfinin hikmetiyle yoğ­rulmuş rakik kalplerin his­siyâtına tercümân ol­maktadır.
Yaratan’dan ötürü ya­ratılanlara şefkat ve muhabbeti kendisinde bir tabiat-i asliye hâline getirmiş olan büyük velî­ler­den Hâce Ubeydullah Ahrâr Hazretleri’ni, bir gün şiddetli bir üşüme tutar. Ateş yakıp ısıtmaya çalışırlar, fakat nâfile. Hâce Hazretleri şiddetle titremeye devam eder.
Tam o esnâda Hazret’in bir mürîdi, titreyerek kapıdan içeri girer. Mürîd, oraya gelirken içi soğuk suyla dolu bir hendeğe düşmüştür. Hemen onu kurulayıp ısıtırlar. O ısınınca, Hâce Hazretleri’nin de üşümesi son bulur.
İşte mü’min, imkânlarının ulaşabildiği her yerdeki din kardeşlerini kendisine zimmetli bilmeli, onların ıztırâbını sînesinde hissetmelidir. Zira en büyük rehberimiz olan Rasûlullah (s.a.)’in örnek hayatı da, bu ahlâkın zirve tezâhürleriyle doludur. Nitekim O Rahmet Peygamberi, hayatı boyunca ümmetinin kurtuluşu için, nice ezâ ve cefâlara katlanmış, dertli gönülleri huzura kavuşturmadan, kendi gönlü aslâ huzur bulamamıştır.
Cerîr bin Abdullah (r.a.), şâhid olduğu bir hâ­dise­yi şöyle anlatır:
“Bir gün erken vakitlerde Rasûlullah (s.a.)’in hu­­zû­ru­nda idik. O esnâ­da Mudar Kabîlesi’nden, kılıçlarını kuşanmış, perişan bir topluluk çıkageldi. Gelenlerin üzerinde kaplan derisine benzeyen, alaca çizgili, basit bir aba vardı. Bu abayı delerek başlarından geçirmişlerdi. Fakat yoksulluktan, neredeyse çıplak vaziyetteydiler.
Onları bu derece fakir görünce Allah Ra­sû­lü’nün üzüntüden yüzünün rengi değişti. Hemen evine girdi. Sonra da çıkıp Bilâl’e ezan okumasını emretti, o da okudu. Sonra Bilâl kāmet getirdi ve Efendimiz namaz kıldırdı. Akabinde bir hutbe îrâd ederek şu âyet-i kerîmeyi okudu:
«Ey insanlar! Sizi bir tek nefisten yaratan, ondan zev­cesini var eden ve ikisin­den pek çok kadın ve er­kek meydana getiren Rabb’inize hürmetsizlikten sakının!.. Şüphesiz ki Allah, hepinizi görüp gözetmektedir.» (en-Nisâ, 1)
Sonra da şu âyet-i kerî­me­yi okudu:
«Ey îmân edenler! Allah’­tan korkun, herkes yarın için ne hazırladığına baksın!..» (el-Haşr, 18)
Daha sonra:
«–Her bir fert, altınından, gümüşünden, elbisesinden, bir ölçek bile olsa buğdayından, hurmasından sadaka versin. Hattâ yarım hurma bile olsa sadaka versin!» buyurdu.
(Rasûlullâh’ın üzüntüden yüzünün sararması, ashâba o kadar tesir etti ki) Ensâr’dan bir adam, ağırlığından dolayı neredeyse kaldırmaktan â­ciz kaldığı, hattâ kaldıramadığı bir torba getirdi. Ahâlî birbiri peşine sökün edip, sadaka vermek için sıraya girmişti. Sonunda yiyecek ve giyecekten iki yığın oluştuğunu gördüm. Baktım ki Rasûl-i Ekrem (s.a.) Efen­dimiz’in yüzü gülüyor, sanki altın gibi parlıyordu…” (Müslim, Zekât, 69)]
Ebû’l-Hasan Harakānî Hazretleri buyurur:
“Allâh’ım! Eğer bütün dün­­yada Sen’in mah­lûkâ­tına karşı benden daha şefkatli biri bulunursa, o vakit ben kendimden hayâ ederim!”3
[Kâmil bir mü’minin kalbindeki Allah muhabbeti, bütün fânî muhabbetle­rin üzerindedir. Bununla birlikte seven, sevdiğinin sevdik­lerini de sevmek durumundadır. Yani bir kulda Allah muhabbeti kuvvetlendikçe, Cenâb-ı Hakk’a ya­kınlığı bulunan her şeyi de, yakınlık derecesi nisbetinde sevmeye başlar. Me­­câzî muhabbetleri aşarak “aşk-ı mutlak”a erişen engin gönüllerde muhabbetin şümûlü -merkezinde Hâlık Teâlâ olmak üzere- yakın ve uzak bütün mahlûkâtı içine alacak şekilde, bir daire gibi sonsuza kadar genişler. Bu aşk, Yûnus Emre Hazretleri’nin:
Yaratılanı hoş gör,
Yaratan’dan ötürü…
mısrâlarında ifâde ettiği gibi, -Allah düşmanları hâriç- bütün yaratılanları, Yaratan’ı hürmetine, şefkat, merhamet ve muhabbetle kucaklayabilme ufku kazandırır. Artık o Hak âşıklarının elinden, dilinden, hâlinden ve kālinden, insanlar, hattâ hayvanlar ve nebatlar bile sadece iyilik, güzellik, hayır ve fayda görür.
Bunun içindir ki muhabbetullâh’ta zirveleşen kâmil mü’minlerin gönül iklimleri, içinde bütün mahlûkâtın huzur bulduğu, birer şefkat ve merhamet dergâhı mevkiindedir.]
Ebû’l-Hasan Harakānî Haz­retleri buyurur:
“İlâhî! Bütün şartlar altında Sen’in ve Ra­sûl’ünün kölesi, mü’­minlerin hizmetçisiyim!”4
“En büyük kerâmet; yorgunluk ve bezginlik hissetmeden Allâh’ın mahlûkâtına hizmet etmektir.”5
[Kâmil bir îmânın ilk mey­­vesi merhamet, onun en bâriz tezâhürü de Allah rızâsı için mah­lûkâta “hiz­met”tir.
Bütün varlıkların yara­tı­cısı ve sahibi Cenâb-ı Hak’tır. Allâh’ı seven, O’nun mahlûkâtını da sever. Sevmek ise, içi boş bir sözden ibâret değildir. Gerçek bir muhabbet, sevdiğinin derdiyle dertlenip onu kendine zimmetli bilmek, onun uğrunda cân u gönülden fe­dâkârlık göstermek ve elin­deki nîmetleri onunla seve seve paylaşabilmektir. Zahmet ve meşakkatlerle test edilmeyen, maddî-mânevî fedâkârlıklarla ispat edilmeyen bir muhabbe­tin gerçekliği veya derecesi meç­hul kalır. Bu itibarla, Allah rızâsı için O’nun mah­lû­kâtına yapılacak fe­dâ­kâ­râ­ne hiz­metler, Allah muhab­be­tinin en güzel bir fiilî ifâ­de­sidir.
Cenâb-ı Hak Kur’ân-ı Ke­rîm’de bizlere Ensâr ve Mu­hâ­cirler’i örnek gösteriyor. Sa­hâbe-i kirâm, yaşadıkları zamanın zorlu şartlarında, aylarca süren meşakkatli yolculuklar yaparak, Allâh’ın dînine hizmet için, Çin’e, Semerkand’a gitti. Kendilerine ne bir yorgunluk geldi, ne de bir bezginlik... Allah yolunda hizmet ettikçe Cenâb-ı Hak gönüllerine ayrı bir inşirah, genişlik, ferahlık, şevk ve huzur hâli ihsân eyledi. Yani ümmetin derdine dermân olma yolunda zahmetlere katlanıp hizmet ettikleri için, Cenâb-ı Hak onlara her iki cihanda rahmet, saâdet ve huzur bahşeyledi.
Farkında olsak da olmasak da aslında hepimi­zin aradığı, rûhumuzun böyle bir huzur ve sükûna kavuşmasıdır. Bu da, Hakk’a ibadet vecdiyle îfâ edilen hizmetlerle elde edilebilecek, derûnî bir hazinedir.
Hakîkaten Allah yolunda yapılan samimî hizmetlerde büyük bir sır vardır: Allah Teâlâ, dînine hizmet eden ve kullarının sıkıntılarıyla meşgul olan kimselerin şahsî sıkıntılarına kefil olur. Bütün meşguliyeti, şahsî menfaatinden ve kendi derdinden ibâret olan bencil ve egoist kimseleri ise, şahsî dertleriyle baş başa bırakır…]
Ebû’l-Hasan Harakānî Haz­retleri buyurur:
“Sabahleyin kalkan âlim ilminin, zâhid de züh­dü­nün artmasını ister. Ebû’l-Hasan ise, bir kardeşinin kalbine sevinç ve neşe verebilme derdindedir.”6
[Bir kişi Rasûlullah (s.a.) Efendimiz’e gelerek:
“–Yâ Rasûlâllah! İnsanların Allâh’a en sevgili olanı kimdir ve amellerin Allâh’a en sevgili olanı hangisidir?” diye sormuştu.
Rasûlullah (s.a.) Efendimiz şöyle cevap verdi:
“−İnsanların Allah Teâlâ’ya en sevgili olanı, insanlara en faydalı olanıdır. Amellerin Allâh’a en sevgili olanı ise, bir müslümanın kalbine sü­rûr vermen, onu sevindirmen veya bir sıkıntısını defetmen veya borcunu ödeyi­vermen veya açlığını gidermendir. Şu muhakkak ki, bir kardeşimle onun ihtiyacını gidermek üzere yürümek, benim için, Medîne’deki şu Mescid’imde bir ay îtikâf yapmamdan daha sevimlidir… 
Kim kardeşiyle birlikte onun ihtiyacını görmek için yürür ve o ihtiyacı karşılarsa, Allah Teâlâ, insanların ayaklarının kaydığı gün, onun ayağını sâbit kılar.” (Heysemî, VIII, 191)
Yine Peygamber Efendimiz (s.a.) şöyle buyurmuştur:
“Allah bir kuluna hayır murâd ettiğinde, onu insanların ihtiyaçlarını karşılama yolunda istihdâm eder.” (Süyûtî, II, 4/3924)
Unutmamak îcâb eder ki, kalpler nazargâh-ı ilâ­hî­dir. Gönül alarak o ilâhî nazargâhı ihyâ edebilmek, Cenâb-ı Hakk’ın rahmet ve muhabbetine vesîledir. Öyle ki bâzen, Cenâb-ı Hakk’ın beraber olduğu kırık bir kalbi tesellî etmek, nice nâfile ibadetten daha fazîletli olur.
Yûnus Emre Hazretleri, bir gönlü ihyâ edebilmenin Allah katındaki yüce kıymetini ne güzel hulâsa eder:
Yûnus Emre der hoca, 
Gerekse var bin hacca,
Hepisinden iyice, 
Bir gönüle girmektir!
Şâh-ı Nakşibend Haz­­­ret­leri de, gönülleri ihyâ hizmetinin Ce­nâb-ı Hakk’a yakınlıkta müstesnâ bir ye­ri bulunduğunu şöyle ifâde eder:
“Hak dostları, halkın yükünü ve zahmetini, onların ahlâkını güzelleş­tirmek için çeker­ler. Hakk’ın nazarının bulunmadığı hiçbir kalp yoktur. O kalbin sahibi bu­nu ister bilsin, ister bilmesin! İşte ehlullah, bu sebeple halkın yükünü çekerler ki, gönül almaya muvaffak olsunlar da, o kalpteki nazar-ı ilâhîden kendilerine de feyz gelsin!”7
Velhâsıl İslâm; nefsânî kay­gıları aşarak icti­mâ­î­leş­me­yi, diğergâmlığı, ümmetin dertleriyle dertlenmeyi, gönülleri huzura kavuşturacak hizmetlerde bulunmayı telkin eder. Din kardeşinin derdine derman olmanın, Allâh’ın rızâsını celbeden büyük bir ictimâî ibadet olduğunu hatırlatır. Bu itibarla bir mü’min, huzur vereceği kalplerden yükselecek samimî duâlara muhtaç olduğunu, hiçbir zaman hatırından çıkarmamalıdır. Bu hakîkati, Mâruf-i Kerhî Hazretleri’nin şu kıssası ne güzel ifâde eder:
Mâruf-i Kerhî Hazretleri’nin nâfile oruç tuttuğu bir gün idi. İkindi vaktine yakın, pazardan geçerken bir sakanın (sucunun):
“–Bu sudan içene Allah rahmet ve bereketiyle muâmele eylesin!” diye duâ ettiğini gördü ve icâbet edip sonradan kazâ etmek üzere orucunu bozdu. Yanındakiler:
“–Efendim, orucunuzu niçin bozdunuz?” dediler.
Mâruf Hazretleri:
“–Sakanın duâsındaki berekete nâil olmak istedim.” buyurdu.
Vefâtından sonra kendisini rüyâda görüp:
“–Allah sana nasıl muâmele etti?” diye sordular.
“–Sakanın o hâlisâne duâsı bereketiyle Rab­b’im beni bağışladı. Bana merhametiyle muâ­mele buyurdu.” karşılığını verdi.]
Ebû’l-Hasan Ha­rakā­nî Hazretleri buyurur:
“Bir din kardeşini incitmeden sabahtan akşa­ma çıkan bir mü’min, o gün akşama kadar Ra­sû­lullah (s.a.) Efendimiz ile beraber yaşamış gibidir. Eğer bir mü’mini incitirse Allah Teâlâ onun o günkü ibadetini kabûl etmez.”8
[Âyet-i kerîmede buyrulur:
“Andolsun size kendiniz­den öyle bir Peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntı­ya uğramanız O’na çok a­ğır gelir. O, size çok düşkün, mü’min­lere karşı raûf ve rahîmdir (çok şefkatlidir, merhametlidir).” (et-Tevbe, 128)
Görüldüğü üzere Cenâb-ı Hak, Kur’ân-ı Ke­rîm’de Peygamber Efendimiz’in ümmetine karşı “raûf ve rahîm” yani çok müşfik ve merhametli olduğunu bildiriyor. Hakîkaten Rasûlullah (s.a.) Efen­dimiz, ümmetine çok düş­kündü. Onların dertleriyle dertleniyor, onların sıkıntıya uğramasından  derin bir ıztırap duyuyordu. 
Dolayısıyla ârif gönüller nazarında ümmet-i Mu­hammed’den birini incitmek, Rasûl-i Ekrem (s.a.) Efendimiz’i incitmek gibi ağır bir cürümdür. 
Ayrıca hadîs-i şerîfte9 bildirildiği üzere, Rasû­lullah (s.a.) Efendimiz’e vefâtından sonra da ümmetinin amelleri arz edilmektedir. Efendimiz (s.a.), gördüğü hayırlı ameller için sevinip hamd etmekte, günahlar içinse üzülüp Allah’tan mağfiret dilemektedir. Bu sebeple Efendimiz’i üzmemek için O’nun ümmetini incitmemek ve günahlardan uzak durmak elzemdir.
Bu hakîkatlerle gönlü yoğrulmuş ârif zât­lardan biri olan Hâce Muhammed Lûtfî (Alvarlı Efe) (r.aleyh) bir şiirinde şu güzel nasihatlerde bulunur:
Hazer kıl, kırma kalbin kimsenin cânını incitme!
Esîr-i gurbet-i nâlân olan insânı incitme!
Tarîk-ı aşkta bîçâre-i hicrânı incitme!
Sabır kıl her belâya, hâne-i Rahmân’ı incitme!
Felekte hâsılı insân isen, bir cânı incitme!
Günahkâr olma, Fahr-i Âlem-i Zîşân’ı incitme!..
Velhâsıl kâmil bir mü’min, nazargâh-ı ilâhî o­lan bir gönlü, bile bile aslâ incitemez, hiç kimseye zarar veremez; bilâkis maddî ve mânevî bütün imkânlarıyla herkese ve her şeye faydalı olmaya gayret eder. Kimseye bâr olmaz, herkese yâr olmaya çalışır. Yani kimseye yük olmadığı gibi, insanların yükünü hafifletir, etrafına dâimâ huzur ve rahmet tevzî eder...]
Ebû’l-Hasan Harakānî Hazretleri buyurur:
“İlâhî! İnsanları incittiğim zaman, beni görür görmez yollarını değiştiriyorlar. (Sen ise Rabbim, ne kadar sonsuz bir merhamet sahibi­sin ki) Sen’i o kadar incittiğimiz hâlde, Sen yine de bizimle beraber­sin!”10
[Cenâb-ı Hak, sonsuz rahmet, şefkat ve mağfireti sebebiyle, kullarının pek çok hatâ ve kusurlarını affeder. Onları isyana daldıkları anda helâk edebilecek kuvvet ve kudrete her zaman sahip olmasına rağmen, sayısız tevbe fırsatı lûtfedip ıslahları için mühlet verir. Yine Allah Teâlâ, Kur’ân-ı Kerîm’inde en çok, Rahmân, Rahîm, Settâr, Gaffâr gibi cemâlî sıfatlarını bildirerek, biz kullarına da bu ahlâk ile ahlâklanma telkininde bulunur. 
Mü’minler olarak bizler de, gücümüz nisbetinde ilâhî ahlâktan hisse alarak Cenâb-ı Hakk’a yakın bir kul olmaya gayret etmeliyiz. En büyük örneğimiz ve rehberimiz olan Rasûlullah (s.a.) Efendimiz’in hayatı, bu hususta sayısız misallerle doludur:
Nitekim O Rahmet Peygamberi, kendisini taşlayan Tâiflilerin helâk olmaları için bedduâ etmek yerine, hidâyetle şereflenmeleri için duâ etmişti. Amcası Hazret-i Ham­za’yı şehîd eden Vah­şî’yi ve onu azmettiren Hind’i da­hî affetmişti. Muhtereme kızı Hazret-i Zeyneb’i hâ­mi­leyken mızrağıyla iterek devesinden düşüren, böyle­ce onun, hem yavrusunu hem de bir müddet sonra hayatını kaybetmesine sebep olan azılı İslâm düşmanı Hebbâr bin Esved’i dahî, îmân ile huzûruna geldiğinde affetmişti. Yıllarca müslümanlara kan kusturan Mekkeli müşrik­leri, kısas olarak kılıçtan geçirebilme gücüne sahip olduğu Mekke fethinde, umûmî bir af îlân etmişti. Bunun gibi af ve merhamet misalleri, sayılamayacak kadar çoktur.
Kendisini en çok Rah­mân ve Rahîm esmâsıyla tanıtan Allâh’ın kulları olan bizler de, Rahmet Peygamberi Hazret-i Muhammed (s.a.)’in ümmeti olarak, bu ilâhî ve nebevî ahlâkı yaşamaya gayret etmeli, Allah rızâsı için müsâmahakâr ve affedici olmalıyız. Şahsımıza yapılan hatâ ve kusurları sîneye çekip, öfkemizi yutmalıyız. Bunları Allah katından gelen birer imtihan bilip, sabır ve af fazîletlerini sergileyerek, Cenâb-ı Hakk’ın rızâsını kazanmaya çalışmalıyız.
Asr-ı saâdette yaşanan şu hâdise, bu hususta bizlere ne kadar da yüksek bir gönül ufku telkin etmektedir:
Hazret-i Ebû Bekir (r.a.), Mıstah isimli bir faki­re devamlı olarak yardımda bulunuyordu. Kızı Hazret-i Âişe’yi hedef alan İfk Hâdisesi’nde Mıstah’ın da iftirâcılar arasında yer aldığını görünce, bir daha ona ve âilesine iyilik yapmayacağına dâir yemin etti. Hazret-i Ebû Bekir’in yardımı kesilince Mıstah ve âilesi perişan bir hâle düştü. Bunun üzerine şu âyet-i kerîmeler nâzil oldu:
“İçinizden fazîletli ve servet sahibi kimseler, akrabâya, yoksullara, Allah yolunda hicret edenlere (mallarından) vermeyeceklerine dâir yemin etmesinler; affetsinler, bağışlayıp geçsinler. Allâh’ın sizi bağışlamasını arzulamaz mısınız? Allah çok bağışlayıcıdır, çok merhametlidir.” (en-Nûr, 22)
 “Yeminlerinizden dolayı Allâh’ı(n adını), iyilik etmenize, takvâ sahibi olmanıza ve insanların arasını düzeltmenize mânî kıl­mayın! Allah her şeyi işi­ten ve her şeyi bilendir.” (el-Bakara, 224)
Bu âyet-i kerîmelerin nü­­­zûlünden sonra Ebû Bekir (r.a.):
“–Ben elbette Allâh’ın be­­ni bağışlamasını isterim!” dedi. Ardından yemin kef­fâreti vererek, yapmış olduğu hayra devam etti. (Buhârî, Meğâzî, 34; Müslim, Tevbe, 56; Taberî, Tefsîr, II, 546)
Yine bir âyet-i kerîmede Cenâb-ı Hak:
“O takvâ sahipleri ki, bol­lukta da darlıkta da Allah için harcarlar; öfkelerini yu­tarlar ve insanları affederler. Allah da muhsinleri (güzel davranışta bulunan ihsan sahiplerini) sever.” (Âl-i İmrân, 134) buyuruyor. 
Demek ki Allâh’ın kullarını affede affede, ilâhî affa lâyık hâle gelmemiz îcâb ediyor. Bunun için de, hiç kimseyi incitmemeli, bizi incitenlerden de -Allâh’ın rızâsını umarak- incinmemeye gayret göstermeliyiz.
Hak dostlarından Mahmud Sâ­mi Ramazanoğlu Haz­ret­le­ri’nin gençlik yıllarında mânevî tahsile yönelmesine vesîle olan şu hâdise, ne kadar hikmetlidir:
Sâmi Efendi Hazretleri, Dâ­ru’l-Fü­nûn’un Hu­kuk Fa­kül­te­si’ni pek yüksek bir dereceyle bitirmiş, artık memleketi Adana’ya dönmeyi düşünürken, bir gün Bayezid meydanında bir Allah dostuyla karşılaşır. Sâmi Efendi’nin gü­zel hâ­li­ni pek be­ğe­nen bu zât, kısa bir tanışma faslının ardından:
“–Sizi yeni bir tahsile başlatmama müsâade eder misiniz?” der ve onu Koca Mustafa Paşa semtinde bulunan Kelâmî Dergâhı’na götürür. Yolda hasbihâl ederken o Allah dostu, Sâmi Efendi’ye der ki:
“–Evlâdım! Senin bu zâ­hirî tahsilin kâfî değil! Sana, kişiyi iki cihan saâdetine kavuşturacak esas tahsili tavsiye edeyim. Bu yeni başlayacağınız irfan mektebinin ilk dersi, kimseyi İNCİTMEMEK’tir; son dersi de aslâ İNCİNMEMEK... Yani Hâlık’ın şefkat nazarıyla mahlûkâta bakış tarzı kazanarak -her ne hâl olursa ol­sun- hiç kimseye kırılmamak! Affedebilme olgunluğunun zirvesine erebilmek...”]
Cenâb-ı Hak, bu mâ­ne­vî olgunluktan gönüllerimize hisseler lûtfeylesin. Yaratan’dan ötürü yaratılanlara şefkat, merhamet, muhabbet ve hizmeti, gönüllerimizin huzur ve saâdet hazinesi kılsın.
Âmîn!..
Dipnotlar : 1) Attâr, Tezkiretü’l-Evliyâ, s. 604. 2) Hâkim, IV, 352; Heysemî, I, 87. 3) Ebû’l-Hasan Harakānî, Nûru’l-Ulûm, s. 247. 4) Attâr, Tezkiretü’l-Evliyâ, s. 616. 5) Nâme-i Dânişverân-ı Nâsırî, I, 297. 6) Attâr, Tezkiretü’l-Evliyâ, s. 611. 7) Salâhaddîn bin Mübârek el-Buhârî, Enîsü’t-Tâlibîn, s. 100. 8) Attâr, Tezkiretü’l-Evliyâ, s. 628. 9) Bkz. Heysemî, IX, 24. 10)Attâr, Tezkiretü’l-Evliyâ, s. 616.

 Osman Nuri Topbaş

Şubat 2013 Altınoluk Dergisi

Merkezsev Merkez Selçuklu Hizmet ve Eğitim Vakfı`nın resmi web sitesidir.
© 2012 Tüm Hakları Saklıdır. İzinsiz Kullanılamaz.
ADRES :Işıklar Mahallesi, Malas Caddesi No: 23 SELÇUKLU / KONYA
Telefon : 0332 237 00 10
Faks : 0332 235 89 89
E-posta : bilgi@merkezsev.org.tr